Getypt terwijl we op de boot zitten:
We zijn zojuist vertrokken met de slow boat van Bali naar Gili Island. Eerst zullen we op Lombok stoppen en vervolgens gaan we direct door naar Gili Island (Gili Meno). Op zich vreemd dat ik mijn ticket moest inleveren want nu weet volgens mij niemand dat we door moeten naar Gili island. Maar zoals zovaak, je verbaast je er over hoe sommige zaken hier goed aflopen. Dus we zien het bij aankomst wel.
Inge ligt inmiddels op mijn linkerbeen te slapen terwijl rechts van mij drie kleine, ik gok Indo’s, liggen te slapen.
Het is een vreemde wereld; op dit achterdek is bijna geen Indo te vinden, maar wel Duitsers, Belgen en wat Nederlanders. Ik zit af en toe wat met die 3 kleintjes naast mij te dollen en ze lijken het grappig te vinden. Een beetje afleiding is wel welkom op de tocht die een uur of 7 zal duren. Ik zal eens kijken of ik Kwik Kwek en Kwak op de foto kan zetten als ze slapen.
Inmiddels zijn we de haven uit en is de boot op stoom…. naja stoom…. ik heb de navigatie even aangezet en we varen met een snelheid van 20 km/h. De zee is rustig tot nu toe, maar de boot daar in tegen niet. Het dek trilt mee alsof er iemand met een Hilti op staat te klopboren of als iemand die de pasgelegde getrommelde waaltjes aan staat te trillen met een trilplaat.
De aanwezige Indo’s hebben inmiddels vissnoer aan de boot vastgemaakt zodat ze wellicht nog een vis vangen onderweg welke ze dan vanavond vast zullen opeten. Her en der zie je enorme dikke draden naar beneden komen. Ik weet zeker dat als ze een vis vangen het ook een grootte zal zijn.
[shashin type=”photo” id=”1561,1563,1567,1568″ size=”medium” columns=”2″ order=”user” position=”center”]
Getypt terwijl we net in bed liggen na een lange reisdag;
De bus-boot-bus-boot trip zit er inmiddels op. We liggen nu onder de aanwezige klamboe in onze kamer. De klamboe lijkt overbodig want er is geen muskiet te bekennen, maar overbodig is hij zeker niet want het is hier een malaria gebied. En hoewel ik een bericht op nu.nl heb gezien dat de uitknop in de rode bloedcel is gevonden wat een belangrijke vondst is in het kader van het gevecht tegen malaria is de kans hier nog altijd aanzienlijk om het te krijgen. Vandaar: klamboe, pillen en smeergel… en uiteraard elke muskiet doodslaan welke ook maar iets te dicht bij komt.
Direct bij aankomst van de boot zijn we naar Kontiki gegaan. We hebben snel onze spullen gedropt, omgekleed en we zijn over al het vele en mooie aangespoelde koraal nog even snel de zee in gedoken. Dat was inmiddels 3 weken geleden dat we dat gedaan hadden. Na de verfrissende duik hebben we ons opgefrist en hebben we ons ingesmeerd met anti-muskieten-meuk om vervolgens ergens iets te gaan eten.
[shashin type=”photo” id=”1576,1577,1578,1579″ size=”medium” columns=”2″ order=”user” position=”center”]
In tegenstelling tot de Lonely Planet betalen wij bij Kontiki 20 euro. Gezien je dat geen half jaar gaat volhouden zijn we ook op zoek gegaan naar een goedkopere slaapplaats voor de volgende nacht(en).
We zagen in de Lonely Planet één staan welke ik op internet heb opgezocht. Op internet was die ook erg duur, maar gezien we 200 meter landinwaarts moeten lopen moet het wel haast goedkoper kunnen, zeker tijdens ‘low season’….
Kamer 1 was mooi maar vast ook duur, kamer 2 was wellicht nog mooier. Bij kamer 2 heb je gewoon een matras op een verhoging liggen, klamboe er om heen, een open rieten houtje boven het bed en dat is het. Je slaapt dus gewoon buiten. Helaas moet je tas onder de verhoging achter een slot. Dit is op zich prima, maar verre van handig want als je dan iets moet hebben dan moet je telkens ‘buiten’ uit je klamboe, sleutel mee, enz…. Ziet er heel leuk uit, maar verre van praktisch. Daarom toch voor kamer 1 gekozen. Die is niet veel anders dan onze huidige kamer maar wel 5 euro per nacht goedkoper. Gezien we op dit eiland nog even willen blijven besluiten we dus ook om de volgende nacht naar die kamer te gaan.
15 november 2011
Op de planning staat:
1) verhuizen naar andere kamer
2) snorkelen
3) malariatablet innemen
Maar eerst uit bed, tas inpakken, douchen, ontbijten…
Einde van 15 november:
Vanmorgen om omstreeks 10 uur zijn we naar de andere hut vertrokken. Direct daarna hebben we een wandeling gemaakt en hebben we een bordje fried rice gegeten en de malariatablet ingenomen. Een half uurtje later hebben we de snorkels meegenomen en zijn we gaan snorkelen.
De eerste 3 plaatsen waren niet echt handig om de zee in te gaan maar de 4de plaats was fantastisch. We zagen slangen, clownfish (nemo), een grootte schelp en vele andere soorten in het knetter blauwe water (google-maps maar eens op Gili Meno, daar moet het wel te zien zijn). Vervolgens zijn we in een hutje gedoken aan het strand en hebben we water, een portie frietjes (jaja hebben ze hier zelf gesneden) en uiteraard een paar Bintang’s genuttigd. Erg lekker! Daarna zijn we nog weer even wezen snorkelen maar die plaats was iets minder leuk t.o.v. de eerste snorkelspot. Daarna zijn we weer naar onze hut gegaan waar we hebben gedouched, waar we buiten hebben gedouched. Je kunt door de kamer heen lopen en dan kom je weer buiten aan de achterkant alwaar een douchekop aan een gemetselde keien-muur hangt en waar de wc-pot op een verhoging staat. Prachtig mooi, buiten douchen en kleien in deze hitte is géén straf.
Nu zitten we even lekker voor onze hut. Het is hier heel rustig omdat het low-season is zijn er bijna géén mensen. Dat maakt het er wel relaxed op. Inge is even aan lezen, terwijl ik dit verhaaltje aan het afronden ben en Saint-germain uit de speaker schalt.
Vandaag een hele leuke relaxte dag gehad, veel gezien….ik vergeet bijna nog te zeggen dat er nog een Indo van mijn rug is gesproken in de zee. Het kereltje zwom ineens achter me dus toen zei ik: hop mijn schouder op…. maarja zo’n kereltje verstaat géén Nederlands….. en toch stond hij in no time op mijn schouders. Er wonen hier ca. 300 mensen op dit eiland en iedereen lijkt erg vriendelijk. Ze maken ook heerlijk eten, over eten gesproken, vlees durf ik niet echt aan maar de rest…… ik ben weg.
[shashin type=”photo” id=”1581,1580,1583,1585,1588,1589,1593,1596″ size=”medium” columns=”2″ order=”user” position=”center”]
Nu net terug van het eten…
Ik heb een Bintang gedronken en Inge een watermelon-juice. Als voorafje hebben we springrolls gehad (in de volksmond ook wel loempia’s). Daarna zijn we verder gelopen en kwamen we langs een restaurant waar vis op een tafel lag (zonder ijs, geen koeling en lekker in de 28 graden omgevingstemperatuur aan het opwarmen was). Daar lag onder andere Baracuda, red snaper en nog van elke soort 3 stuks. Wij hebben daarvan 1 red snaper op de kop weten te tikken. Even die vis goed in zijn ogen kijken, en je ziet zo dat het een verse vis is. Ik wijs de vis aan, vraag wat die moet kosten en die knakker zegt: 150, hij bedoeld hiermee 150.000 Gemakshalve laten ze de laatste drie nullen maar weg (150.000 roepia = 12,50 euro). Die 12,50 euro is dan ook direct wat je betaald voor het hele gerecht. En laat ik wel wezen… dat is ook meteen het duurste gerecht op de hele eiland. Versere vis kun je niet krijgen! Hij was niet te verschmaeden! Heerlijk zacht! Vreemd is wel dat we soortgelijke vissen vanmiddag bij het snorkelen ook nog hebben zien zwemmen. De mais die er bij zat was helaas kneiterhard. Ik dacht dat die veel te lang op de bbq had gelegen en Inge dacht dat hij te oud was. Van een ander stel zagen wij dat zij hun mais ook lieten liggen. Toen de gerant bij ons aan de tafel kwam zij ik dat hij de mais in het vervolg eerst moest koken…..Waarop de gerant zei dat ze waarschijnlijk verkeerde mais hebben gekregen. Het was dus geen zoete mais…. vrij vertaald denk ik dus dat we gewoon voedermais zaten te knagen…. beetje jammer…. maar de heerlijk red snaper maakt dat meer dan goed!
Inmiddels liggen we lekker onder onze klamboe en hebben we de aanwezige ventilator draaiende op ons gericht om een waterbed te voorkomen, want het is nog steeds vochtig warm en circa 28 graden.
Het is nu 22.01 uur en ik rond het verhaal af…. Morgen staat er weer een hete dag voor de boeg. Het is hier heerlijk stil. Het mooie aan dit eiland is; er zijn geen auto’s en scooters. Als je het mij vraagt is dit het enige stukje Azië waar je én geen auto’s én geen scooters vind. Het vervoersmiddel is hier…… paard en wagen! Heerlijk die rust. Heerlijk! Met die gedachte in het achterhoofd sluit ik mijn ogen en ga slapen…. Wat een heerlijk eiland….
Inmiddels is het nu ook alweer het einde van woensdag 16 november 2011. Vandaag zijn we Gili Meno rond gelopen. Nadat we het eiland half hebben rond gelopen zijn we ergens gaan zitten en hebben we een cola gedronken en wat gelezen al hangende in een met riet bedekte hut. Daarna zijn we verder gelopen en hebben we 2 fantastische snorkels gemaakt. Voor snorkel 1 moesten we een behoorlijk stuk zwemmen om bij de snorkelspot uit te komen. Deze is echter niet moeilijk te herkennen door de touristenbootjes met snorkelaars. Zij gaan met de boot, wij gaan gewoon vanaf het strand. Terwijl we de ene na de andere mooie/bijzondere vis zien (zoek maar eens op google afbeeldingen naar Trumpet fish, clown fish (Nemo), moon fish…) tik Inge me onderwater ineens aan en wijst mij een richting op. Eerst ben ik een beetje onwennig omdat ik zout water door mijn snorkel naar binnen krijg. Maar als ik dat eenmaal heb opgelost kijk ik in de richting waar ze naar toe wijst….en ik zie een fantastische ‘green turtle’, van circa 70 cm doorsnede, langs ons zwemmen. Wat een prachtig beest is dat! Geniaal. Mensen die nog nooit zijn wezen duiken of wezen snorkelen op een plaats waar de kans bestaat om zo’n indrukwekkend beest tegen te komen….. DOEN! Die zijn zo gaaf! We hadden ze ook al in Thailand gezien, maar als je die beesten in het wild zo rustig langs ziet zwemmen… subliem!
Na snorkel 1 hebben we een fried rice gegeten bij een restaurantje, en tevens ons dagelijks 12 uurtje (de malaria pil). Terwijl we daar zitten hoor ik ineens een fietser aankomen met een muziek op zijn fiets. Ik ben dus afgeleid en kijk inde richting waar het geluid vandaan komt. Meteen valt me iets op, iets dat ik herken uit mijn tijd in Suriname; die man verkoopt iets. Alleen kan ik niet goed zien wat het is. Op het moment dat hij de dorre bosjes voorbij is zie ik het meteen. Die man verkoopt ijs. Nu zul je vast denken…. dat is toch niet zo raar? Nee, op zich is dat niet raar, maar de manier waarop is wel uniek! Beeld je het volgende in…..
Een herenfiets heeft tussen de benen vaak een driehoek ja?… ja! In die driehoek heeft de beste man een accu verwerkt. De accu is aangesloten op een koelbox op zijn bagagedrager waar de ijs in zit. Terwijl hij ons passeert horen we het liedje ook steeds beter…. jalala jalala.. Campina..jalala jalala.. Campina..jalala jalala.. Campina. Terwijl hij ons (ietwat te snel) voorbij fietst zien we op zijn rug ineens een bord (soort sandwich bord) waarop hij alle ijsjes heeft staan welke hij bij zich heeft. Gezien de grote van de koelbox tesamen met het formaat van de accu kun je wel nagaan dat het nooit veel ijsje kunnen zijn. Maar het ziet er zo fantastisch uit…. Ik weet zeker dat als ze dit bij de marketingsafdeling van Campina Nederland zouden zien dat ze zeker 1 uur lang krom zouden liggen van het lachen. Tsja, het is waarschijnlijk heel lastig voor te stellen als je niet op deze locatie bent (temperatuur, luchtvochtigheid) en als je hem niet hebt zien fietsen. Geloof me…. fan-tas-tisch. Als ik hem morgen weer zie dan koop ik een ijsje en maak ik er een foto van (welke zeker naar Campina Nederland zal worden gezonden!) Heerlijk, fiets, accu, speaker, jalala jalala.. Campina, ijs. Je zou die fiets moeten zien. Er zat niets anders op dan een accu, bagagedrager met koelbox en een luidspreker. Fantastisch.
Bij de tweede duik hebben we wederom een green turtle gezien. Uiteraard nog veel meer bijzondere dingen zoals een trumpet fish fantastisch mooi koraal, enz.
Donderdag 17 november zal ik puntsgewijs beschrijven.
1) vanmorgen gesnorkeld. Terwijl Inge lag te zonnen hing ik 10 minuten boven een schildpad welke zich tegoed deed aan al het lekkerst dat de zee te bieden heeft. Supergaaf. Het beest had een doorsnede van circa 80 cm.
2) tijdens de tweede snorkelsessie snorkel we ineens over het metalen frame van een vliegtuig. Prachtig om die zo in de zee te zien liggen, inclusief al het inmiddels aangegroeide koraal. Waatschijnlijk een gecrashed toestel uit een oorlog.
3) nu net zojuist voor het slapen gaan zag ik een spin op een binnenwand van onze hut. Zo’n grootte spin heb ik nog nooit in levende lijve gezien. Gelukkig durfde Inge hem te vangen in een doormiddengeknipte waterfles (hij paste er in doorsnede niet eens in, totdat hij ging lopen) en heeft z hem een behoorlijk stuk verderop op de kop in de fles laten staan. Ik zweet nu nog van dat beest, en denk dat ik vannacht gillend wakker zal worden.
Morgen gaan we Gili Island alweer verlaten en gaan we naar Sengigi (boot, bus). Daar gaan we internetten en de nodige stinkende kleding wassen.
Zucht….. wat een joekel van een spin was dat zeg.
Slaap lekker.