Vrijdag 23 december 2011
Om 8 uur staan we op, we gaan weer reizen. Gelukkig ben ik weer beter, want je wilt in dit land niet reizen als je ziek bent. Om 09.30 uur gaan we met de boot over van Danau Toba naar het vaste land. De boot is mooi op tijd en we hoppen langs de andere ophaalplaatsen om andere mensen op te halen. Na de laatste plaats varen we dan eindelijk naar vaste land, maar wacht eens even er staan nog mensen. Hop boot draait weer om en we pikken ook die mensen op. Dan gaan we naar het vaste land, maar wacht eens even er staan alweer mensen. Hop de boot draait wederom en we pikken ook die mensen op. Dan gaan we inmiddels met circa een half uurtje vertraging toch eindelijk naar het vaste land. Een bootreis die verder zonder problemen verloopt. Op het vaste land moeten we eventjes wachten voordat de ‘public bus’ er aan komt. We stappen in, betalen de ‘conducteur’ en vertrekken. Nou dat ging snel…..maar goh het is wel druk op de weg want we zijn het dorpje nog niet uit of we staan in de file… 5, 10, 30, 45 minuten….. ah beweging, we rijden weer een stukje bergop. Op een gegeven moment staan we weer stil en zien we waardoor we stilstaan, we staan als eerste in de rij en een politieagent geeft ons het stop teken omdat 50 meter verderop een tankwagen (formaat Shell) op de kop ligt welke ze met een kraan weer op de wielen proberen te krijgen. Ineens wordt ons duidelijk wat die vieze slik achtige substantie was die we eventjes eerder over het meer zagen drijven. Wat het precies is weten we niet, maar het is in ieder geval geen wortelsap! We wachten weer….5, 10, 30, 45, 60, 75 minuten. Dan hebben ze de vrachtwagen weer op zijn wielen en gaan we (achter de vrachtwagen, welke aan de kraan zit) bergop door de bergen verder rijden. Bochtje voor bochtje komen we verder. En weer stoppen we, de tankwagen voor ons is met zijn achterwiel van de weg gegleden en zit vast. Shit! Gelukkig gaat de buschauffeur er nu redelijk vlot omheen en kunnen we snel verder…. Al met al zijn we nu 2 uur verder vanaf het moment van instappen in deze bus en dat is hemelsbreed hooguit 2km. We zijn bewust vroeg vertrokken omdat we om 20 uur in de avond vliegen naar het, door de tsunami, zwaarst getroffen deel ‘Aceh’.
Het door ons geplande schema zag er globaal als volgt uit:
9.30 vertrek boot – 10.00 aankomst boot
10.15 vertrek bus – 15.15 aankomst bus
Dan rustig aan doen in Medan en zorgen dat we voor 19.15 hebben ingecheckt.
Iedereen gaat staan in de bus. Wat zal er nu weer aan de hand zijn…..? Een busje schoolkinderen schiet zojuist voor ons van de weg af in een greppel. Die bus kun je afschrijven en wellicht een aantal mensen uit die bus ook gezien de klap. Genoeg mensen in die plaats die de politie kunnen bellen dus na wat oponthoud rijden we weer door.
En hop, 500 meter verder en weer gaat iedereen staan in de bus. Dit keer kijken ze niet naar rechts maar naar links. We zien iemand met pijn aan zijn benen. Inge denkt dat dit iemand achterop een scooter was welke met zijn/haar knie tegen het tegemoetkomende verkeer is geklapt.
Het is op deze weg nogal druk en de auto’s en scooters halen je zowel links als rechts in (ook door de berm) waardoor de weg transformeert van een 2 baans weg in een 6 baans weg. Ik zou niet weten hoe die banen lopen, maar aan de kant waar onze richting niet hoort te rijden worden wij toch ingehaald door diverse auto’s (en dat is dan dus zeg maar op de uiterste baan, baan 6).
Door deze gebeurtenissen en door de drukte zijn we inmiddels al aardig wat tijd verloren en is ons schema als volgt aangepast:
9.30 vertrek boot – 10.30 aankomst boot
11.15 vertrek bus – 17.15 aankomst bus
In Medan kunnen we dus niet heel rustig aan meer doen want we moeten voor 19.15 inchecken.
Iedereen gaat weer staan in de bus. Inmiddels weten we wel hoe laat het is…. het vierde ongeluk van de dag. Ook dit is er weer een van formaat! En ook wederom door inhalen. Nu ligt er een auto op de kop in de greppel rechts van ons. Ook hier rijden we met de nodige vertraging redelijk makkelijk langs, om vervolgens ergens verderop nog even benzine te tanken. Ook dit kost weer de nodige minuten en ons schema is nu knetterstrak:
9.30 vertrek boot – 10.30 aankomst boot
11.15 vertrek bus – 18.45 aankomst bus
Dan HAASTEN in Medan en zorgen dat we rond 19.15 inchecken. We hebben dus 30 minuten om van het busstation op het vliegveld te komen, zo’n 10 kilometer.
Ondertussen hebben wij in de bus duidelijk proberen te maken dat we nu toch echt wel haast hebben omdat we een vliegtuig moeten halen. Ook hebben we het woordenboekje er even bij gepakt om een aantal steekwoorden in het Indonesisch tegen de chauffeur van ons volgende vervoersmiddel te kunnen roepen zoals SNEL en vliegveld.
Gelukkig verloopt het resterende deel van de busreis zonder noemenswaardige problemen, maar door het drukke verkeer hebben we eigenlijk al te veel tijd verloren waardoor we de uiterste inchecktijd niet meer zullen halen.
Zodra we op het busstation aankomen schiet Inge direct naar iemand die aan de zijkant van zijn motor een zijspan heeft gebouwd en regelt dat we met hem naar het vliegveld kunnen gaan, terwijl ik daar weinig van meekrijg omdat ik met mijn kop in de bak van de bus loop te graaien om z.s.m. onze tassen op de rug te doen. Dat lukt vlot en ik ga ook naar de zijspan (Indonesisch: becak).
Het enige wat ik tegen die knakker zeg is in het Indonesisch; cepat, cepat, cepat! (snel, snel, snel!)
We hebben circa 30 minuten om op het vliegveld te komen, en die vent van de ‘ becak’ verteld ons op datzelfde moment dat het ongeveer 30 minuten duurt om op het vliegveld te komen. Gelukkig zet hij de kraan goed open en zijn we om precies 19.15 op het vliegveld. Nu moeten we hem nog betalen en dan blijkt ineens dat Inge de portemonnee met geld, na lang zoeken, niet meer kan vinden. Het zoeken naar geld heeft ons wederom kostbare minuten gekost. Ik doe een graai in mijn broekzak en tel alles uit wat ik er in heb zitten…. Dit blijkt 3000 rp te weinig te zijn. Inge drukt hem nog een zak keelpastilles in de handen en wij taaien af omdat we simpelweg geen tijd te verliezen hebben. Hij zoekt het maar uit met de keelpastilles, succes ermee!
Helaas heeft hij ons bij de parkeerplaats van het vliegveld uitgezet en moeten we, met de backpacks op de rug en de rugtassen voor op de buik, nog een behoorlijk stuk door de inmiddels weer ingezette regen rennen. Plassen of niet…. we rennen er snel doorheen op de spekgladde slippers.
Dan zijn we, na 10 minuten rennen eindelijk binnen. Daar kijken we snel op het scherm of we nog kunnen inchecken. Het is dan inmiddels al 19.30 en de incheckbalie zou als het goed is al vijftien minuten dicht zijn. Maarrrrrrr, ons vliegtuig is iets te laat geland wat waarschijnlijk ons geluk is geweest vandaag. WE MOGEN NOG INCHECKEN!!!! Om 19.37 betalen we de airport tax en komen we in de wachtruimte waar we bezweet, nat, uitgedroogd, moe, vies op de bankjes ploffen. EINDELIJK!!
De vlucht was verder prima en we zijn door de airco in het vliegtuig behoorlijk opgedroogd. Toen de stewardess mij in die stoel zag zitten met mijn benen in een dwarslaesie (weinig beenruimte) zei ze heel vriendelijk dat ik wel op de voorste rij mocht zitten. Daar hebben we dan ook gretig gebruik van gemaakt, temeer omdat de rit in de ‘Becak’ ook verre van comfortabel was.
Resumé: We zouden een reisdag van 6 uur in totaal hebben, maar dat werden er 10. Dat was me het dagje wel……
Nu, zondag 25 december, eerste kerstdag zitten we voor ons hutje op Pulau Weh, een nog niet door het massa toerisme ontdekt pareltje van deze wereld. We hebben vanmorgen even gesnorkeld en weer een hoop mooie gekleurde vissen gespot. Hoewel het snorkelen gewoon begint te worden blijft het fascinerend om naar het aquarium onder je te staren. En helemaal bijzonder om dat op eerste kerstdag te doen aan de andere kant van de wereld.
[shashin type=”photo” id=”1989,1992,1995,1998,2002,2003″ size=”medium” columns=”2″ order=”user” position=”center”]
Gezien het hier behoorlijk islamitisch is, is hier niet echt een kerst sfeer. Wat hier meer heerst is de herdenking aan de tsunami welke morgen (tweede kerstdag) plaats zal vinden. Hoewel je dit nu (eerste kerstdag) nergens aan merkt. Het is wel een bijzondere gedachte dat hier 7 jaar geleden de alles verwoestende Tsunami nog heeft huisgehouden waarbij 170.000 mensen woonachtig in de provincie ‘Aceh’ zijn omgekomen. Niet echt een kerstgedachte, maar ik sluit er wel mee af.
Tot later!